اسکن هسته ای طحال و کبد، یک تصویربرداری پزشکی هسته ای است که می‌تواند ناهنجاری ‌های عملکردی کبد و طحال را نشان دهد.

این اسکن نسبت به روش های CT، سونوگرافی و MRI بهتر عمل کرده و برای موارد زیر بکار می رود:

  •  ارزیابی وضعیت عملکردی سیستم های رتیکولواندوتلیال کبد و طحال
  • آسیب کبدی ناشی از سیروز
  • آسیب یا انفارکتوس طحال در بیماران تروما
  • همانژیوم کبدی
  • کیست های کبدی
  • آبسه های کبدی
  • انفارکتوس طحال در بیماران مبتلا به سیروز
  • هیپوسپلنیسم عملکردی در بیماران مبتلا به آمیلوئیدوز
  • سندرم Budd-Chiari (به دلیل کاهش کلاسیک در جذب در لوب چپ و راست کبد)
  • ترومبوسیتوپنی به دنبال برداشتن طحال در بیمارانی که ممکن است طحال جانبی داشته باشند
  • بررسی درگیری کبد و طحال در بیماران مبتلا به بیماری گوچر

خلاصه گزارش موردی اسکن هسته ای طحال

تشخیص:

باقیمانده بافت طحال

تاریخچه مختصر:

زن 56 ساله ای که دو سال پیش تحت عمل جراحی، طحال خود را برداشته است

نوع اسکن:

اسکن هسته ای طحال

تاریخچه کامل:

زن 56 ساله ای که دو سال پیش به دلیل ترومبوسیتوپنی ایمنی یا پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایدیوپاتیک (ITP) تحت عمل برداشتن طحال قرار گرفت.

ITP یک اختلال خونی نادر و غیر ارثی است که در آن کمبود پلاکت‌های خون (ترومبوسیت‌ها) به دلیل عملکرد نادرست در سیستم ایمنی وجود دارد.

بیمار همچنان علائم ترومبوسیتوپنی دارد و این اسکن به منظور بررسی بافت طحال باقی مانده یا وجود طحال جانبی، انجام شد.

رادیودارویی که در اسکن هسته ای طحال، استفاده شد:

 2.0mCi Tc-99m in vitro-labeled heat-damaged autologous red blood cells

 

نتایج اسکن:

دو کانون فعالیت در قسمت خلفی ربع فوقانی چپ مطابق با بافت باقیمانده طحال در هر دو تصویر مسطح و SPECT دیده می شود.

تصاویر:

اسکن هسته ای طحال

 

اسکن هسته ای

 

تصاویر قدامی و خلفی از قفسه سینه و شکم 30 دقیقه پس از تزریق Tc-99m

 تصویر SPECT ، چهل دقیقه پس از تزریق Tc-99m 

بررسی اسکن هسته ای طحال در گزارش موردی

تجویز استروئید و اسپلنکتومی از درمان‌های مرسوم اصلی برای ITP هستند.

در بیماران  ITP که با وجود درمان استروئیدی، پلاکت آنها افزایش ندارد و یا با قطع استروئید پلاکت آنها افت میکند، اسپلنکتومی انجام می شود.

اسپلنکتومی اسپلنکتومی یک نوع عمل جراحی برای برداشتن طحال است. 

دلایل مفید بودن این روش این است که استروئیدها تولید آنتی بادی را کاهش می دهند یا با واکنش های آنتی بادی تداخل ایجاد می کنند و اسپلنکتومی ممکن است تولید آنتی بادی را کاهش دهد.

پس از برداشتن طحال، بهبود قابل توجهی در 90-70 درصد بیماران و بهبودی دائمی و کامل در 60-45 درصد بیماران رخ می دهد.

حساسیت به عفونت پس از برداشتن طحال افزایش می یابد، اما این خطر در بزرگسالان در مقایسه با کودکان ناچیز است.

بافت طحال جانبی ممکن است مسئول عدم پاسخ به اسپلنکتومی در دوره بلافاصله پس از عمل یا عود ترومبوسیتوپنی چند ماه تا چند سال بعد باشد.

از آنجایی که طحال های جانبی در زمان اسپلنکتومی در 19-16 درصد بیماران یافت می شود، باید جستجوی دقیق برای این بافت انجام شود.

تصویربرداری با سلول‌های قرمز آسیب‌دیده در اثر حرارت Tc-99m به طور کلی روش بهتری برای یافتن طحال‌های جانبی کوچک (یا رسوبات طحال) نسبت به تصویربرداری با کلوئید گوگرد Tc-99m است.

منبع:gamma